144

نگو که مبتلا کنی، مرا به درد بی دوا

نگو که حاجتِ منی، شدی به دیگری روا

سرت به شانه های کیست؟ تنِ تو آشیان کیست؟

مه رخت به عمقِ شب، بگو به آسمان کیست؟

من به عطر حضورت دچارم، بیا تو دَمی در کنارم

بیا و ببین در نبودت، در این زندگی بیقرارم

نمانده به این دل صبوری، به آمدنت آیتی نیست

به ناله ی آن مرغ آمین، دگر به دلم حاجتی نیست

| امیرحسین افتخاری - مرا بخوان |

1398/9/11+